Study of Bio- Capacity and Ecological Footprint of Five Continents and Position of Iran
Authors
1
PhD Student in Environmental Management, University of Tehran , Iran
2
Associate Professor, Faculty of Environment, University of Tehran, Iran
3
Vice President of Iran Environmental Assessment Association, Tehran, Iran
Abstract
The present paper aims at studying bio-capacity and ecological footprint of five continents and position of Iran in this regard. We used ecological global footprint network in 2021. In terms of bio-capacity, Asia, Africa, Europe, Americas and Oceania have the highest to lowest bio-capacity respectively. Asia with 3,278,060,962 hectares has the top rank and Oceania enjoys the fifth rank. Ecological footprint indicates that Asia, Africa, Europe, Americas and Oceania have left the highest to lowest ecological footprint respectively. Asia with 10,565,813,892 hectares has the top rank and Oceania with 180,360,560 hectares enjoys the lowest rank. Americas leave ecological footprint 5.03 times more that the planetary bio-capacity followed by Oceania (4.45), Europe (2.97) and Asia (1.52) respectively. Africa just enjoys 0.77 of its bio-capacity. Carbon footprint has left the highest footprint in Americas, Oceania, Europe and Asia respectively. With 60,400,000 global hectares, Iran ranks 36th in terms of total bio-capacity among all countries worldwide while in terms of ecological footprint and with 262,000,000 global hectares, Iran ranks 16th. Iranian bio-capacity per person ranks 130th with 0.7 global hectares while its ecological footprint per person is 3.2 global hectares ranking it 78th among all countries. As such, Iran currently encounters 333% of bio deficit.
Keywords
ارجمندنیا، ا. 1380. جای پای بوم شناسی، رهیافتی نو در ارزیابی تاثیر انسان بر محیط زیست، فصلنامه مدیریت شهری، 6 (2) .؛ 92-99.
اسماعیل زاده، ح.؛ براری، م و رحمتی، ع. 1395. ردپای اکولوژیک در سنجش پایداری توسعه شهری، نمونه مورد مطالعه: شهر ساری، فصلنامه محیط زیست.57.
پوراصغر، ف.؛ شکرخدایی، ف و صدرنژاد، ت. 1399. مقدمهای بر اقتصاد چرخشی، گزارش امور کمیسیونهای تخصصی اتاق ایران.
حبیبی، ک.؛ رحیمی کاکه چوب، آ و عبدی، م ح. 1392. ارزیابی جاپای بوم شناختی وسایل حمل و نقل شهری، رویکردی نوین به منظور برنامه ریزی حمل و نقل پایدار، نمونه موردی: شهر ارومیه، فصلنامه آمایش جغرافیایی فضا، 5 (2) .؛ 99-116.
حق پرست، ق.؛ احمدی زاده، س. و داوودیان، ج. 1394 ارزیابی پایداری انرژی در توسعه شهری با شاخص ردپای اکولوژیکی، مطالعه موردی: کلان شهر مشهد، همایش بین المللی زمین، فضا و انرژی پاک. دانشگاه تبریز.
رضی، د. 1392. سنجش و تحلیل رد پای بوم شناختی، مطالعه موردی: شهرستانهای استان مازندران. مجله مطالعات ساختار و کارکرد شهری. 10 (3) .؛ 103-125.
شاهینی فر، م و حبیبی، م. 1395. کاربرد روش جای پای اکولوژیک در ارزیابی پایداری جغرافیای ناحیه ای، مطالعه موردی: شهرستان کرمانشاه. فصل نامه آمایش محیط، 32، 41-62.
صمدپور، پ. و فریادی، ش. 1387. تعیین ردپای اکولوژیک در نواحی شهری پرتراکم و بلند مرتبه، نمونه مورد مطالعه: محله الهیه تهران، مجله محیط شناسی دانشگاه تهران، دوره 34، (45). 63-72.
صمدپور، پ. و فریادی، ش. 1389. تعیین تناسب بهینه استفاده از انواع شیوه های حمل و نقل با هدف کاهش جای پای اکولوژیک در شهر تهران، مجله محیط شناسی دانشگاه تهران، دوره 36، (54) ، 97-108.
ضیایی، م.؛ قادری، ا. و احمدی، س. 1396. تعیین ظرفیت تحمل و ردپای اکولوژیکی در مقصدهای طبیعت گردی، مورد شناسی: دریاچه زریوار، مجله جغرافیا و آمایش شهری – منطقه ای. (25). 39-56.
Lee, L.; Park, J. & Sung, W. 2019. Simple gated convent for small footprint acoustic modeling. In 2019 IEEE Automatic Speech Recognition and Understanding Workshop (ASRU) (pp. 122-128). IEEE.
Wackernagel, M. & Rees, W. 1998. Our ecological footprint: reducing human impact on the earth (Vol. 9). New society publishers.
Wackernagel, M.; Onisto, L.; Bello, P.; Linares, A. C.; Falfán, I. S. L.; Garcı́a, J. M. & Guerrero, M. G. S. 1999. National natural capital accounting with the ecological footprint concept. Ecological economics, 29(3), 375-390.
Wackernagel, M. & Rees, W. 2004. What is an ecological footprint? The sustainable urban development reader, 211-219.
